Wij zijn de Molenaartjes en hebben de droom om ooit te mogen en kunnen emigreren naar Spanje. Tenminste…Marvin en ik hebben die droom 😉

Onze kinderen hebben die droom iets minder. Gaby, onze dochter die nu 14 is, heeft aangegeven dat ze wel mee wil verhuizen naar Spanje, maar zou het ook helemaal niet erg vinden als we gewoon in Nederland blijven. Maar Joeri, onze zoon van 20, vind dat we niet goed bij ons hoofd zijn en begrijpt er echt helemaal niks van. Hij wil dan ook echt niet mee.

Al jaren heeft de gedachte van emigreren in ons hoofd gespeeld. Maar het is altijd gebleven bij een gedachte. Maar sinds een tijdje spelen er nog meer gedachtes door mijn hoofd; ben ik nou écht gelukkig? Het leven is kort, je hebt niet alle tijd van de wereld en dromen zijn er om na te jagen. Ik ga mij steeds meer ergeren aan dingen die in Nederland gebeuren.

En hierdoor wordt voor mij de drang om te emigreren naar Spanje steeds groter. Naast het feit dat ik Spanje gewoon een ontzettend mooi land vind, houd ik van de cultuur en de taal. Het gevoel dat je daar leeft, het leven is daar simpel en eenvoudig. En ik ben zelf ook simpel en eenvoudig, dus dit past bij mij 😉. Hier in Nederland heb ik het gevoel dat je geleefd wordt. Iedereen is druk, heeft haast en denkt aan zichzelf. Ik verlang zo naar die mañana-mentaliteit.

Maar ik ben ook realistisch en zie ook behoorlijk wat beren op de weg. Als eerste natuurlijk het feit dat Joeri dus niet mee wil. Hoe ga je dat oplossen? Hij is 20, zit nog op school en heeft een bijbaantje waar hij misschien €300,- per maand mee verdient. Daar kan hij zichzelf niet mee onderhouden en een huis kopen/huren voor een starter zonder spaargeld is in Nederland in deze tijd simpelweg onmogelijk. En nee, helaas zijn wij ook niet zo rijk dat wij ons huis in Nederland kunnen aanhouden voor hem als wij gaan emigreren. Dus dat is een ding, een beer, een hobbel.

Maar zo is er altijd wat! Toen Joeri nog jong was bijvoorbeeld, had hij een behoorlijke gebruiksaanwijzing. Hierdoor hebben wij toentertijd ook nooit de stap genomen om te verhuizen, omdat we hem niet uit zijn veilige omgeving wilde halen. En over 10 jaar is hij misschien wel getrouwd en heeft hij kinderen, waardoor we weer niet weg willen gaan ivm het eventueel oppassen op kleinkinderen.

Dus ik ben van mening dat er altijd wel een reden is om níet te gaan. Maar er zijn zoveel redenen om wél te gaan. Waar een wil is, is een weg. En ik hoop dat wij deze weg mogen vinden!

Ben jij geëmigreerd en heb je dezelfde hobbel moeten nemen met (één van) je kinderen? Dan ben ik heel benieuwd naar jouw ervaring en hoe je dit hebt opgelost/overwonnen?